[Zoals jullie weten, werk ik aan Wat Blijft, een onderzoek naar de verhouding tussen mens en machine in een tijd van AI. En meer specifiek naar de vraag waar de mens goed in is dat de machine niet kan vervangen. Het boek komt in september uit, maar wie nu al bestelt maakt het hele onderzoekstraject van dichtbij mee. »> Kijk hier!]
Even wat uit eigen huis vooraf. Het is geen hele nieuwsbrief waard, maar het geeft wel aan hoe de mogelijkheden bijna week voor week toenemen. In mijn situatie gaat het over Codex van OpenAI maar een ander kan ongetwijfeld een vergelijkbaar verhaal met Claude in de hoofdrol vertellen.
Ik schrijf een verhaal in Workbench. Dat heet bijvoorbeeld Waarom AI mij meer geeft dan neemt.
Als ik klaar ben zeg ik tegen Codex: neem dat verhaal als een eindredacteur door en maak aanpassingen waar nodig.
Als dat gebeurd is zeg ik: plaats dit verhaal als bericht in de Wat Blijft site, gemaakt door Base44.
Vervolgens zie ik Codex de browser overnemen, naar het CMS van Wat Blijft gaan en stap voor stap al browsend het verhaal aan de site toevoegen en publiceren.
Gewoon met losse handen! :-) Als ik het zo opschrijf klinkt het allemaal heel logisch, maar vanzelfsprekend is het niet! Dit was voor mij vorige maand nog onmogelijk.
Waarom AI mij meer geeft dan het neemt
Ik ben geen programmeur. Toch bouw ik inmiddels zelf websites, applicaties en complete systemen. Voor Vibecoders Unite maakte ik een communitysite. Voor Wat Blijft bouwde ik een omgeving met accounts, betalingen, verschillende toegangsrechten en een nieuwsbrief. Een paar jaar geleden had ik daar een klein team voor nodig gehad. Nu leg ik aan AI uit wat ik wil, kijk ik wat er gebeurt en stuur ik bij.
De technische grens die mijn ideeën altijd tegenhield, is grotendeels verdwenen. Dingen die vroeger niet buiten mijn hoofd kwamen, kan ik nu zelf maken.
Een vriend van mij ervaart precies het tegenovergestelde. Hij kan wel programmeren. Waar hij vroeger dagen of weken lekker puzzelde op een technisch probleem, krijgt hij nu na een paar aanwijzingen een werkende oplossing. Het gaat sneller, maar een deel van zijn plezier is weg.
Dat deed me denken aan mijn vader, die verwarmingsmonteur was. Hij hield van storingen zoeken, begrijpen wat er misging en het probleem met zijn handen oplossen. Aan het eind van zijn loopbaan bestond het werk steeds vaker uit het vervangen van een printplaat. De verwarming werkte daarna weer, maar voor hem was er iets uit het vak verdwenen.
Voor mijn vriend zat een deel van het plezier in het programmeren zelf. Voor mijn vader in het zoeken naar de storing en het repareren met zijn handen. Bij mij zit het plezier eerder in het bedenken wat er zou kunnen zijn en proberen dat werkelijkheid te maken.
AI neemt steeds meer van de uitvoering over. Of dat als verlies of als vrijheid voelt, hangt er misschien vooral vanaf welk deel van het werk je het liefst zelf deed.
In Wat Blijft, het boek waaraan ik zoals gezegd werk, onderzoek ik welke menselijke kwaliteiten meer gewicht krijgen nu machines steeds meer van die uitvoering aankunnen. Je kunt hier met het boek meelezen.
Vrienden, ik blijf me verwonderen, doe dat ook
Ik groet U!
Erwin Blom